Berlijn, de val

Muur_krak‘We’re writing history.’ Met deze woorden beëindigde Glen gisteravond zijn nieuwsverslag, de Muur in de rug. De Muur. Gisteren nog concrete realiteit. Morgen geschiedenis. Vandaag hot en actueel. Onze derde dag, in een Berlijn dat uit zijn voegen barst. Ik vraag me af wanneer ik uit deze droom ontwaken zal.

Potsdamer Platz. Het volk heeft een bres geslagen tussen twee werelden. En door dat metershoge gat in het beton rijden wij, van de ene wereld naar de andere. Van het ‘vrije kapitalisme’ naar het ‘grauwe communisme’. Handgeklap, gejoel en gejuich. ’Ossies’ en ‘Wessies’ vallen elkaar in de armen. Ze huilen, ze lachen. Over de stad daalt een roze wolk. Ik kom ogen tekort terwijl ik ons reportagebusje door de massa loods. Alles danst, alles stroomt. Behalve de grijze petten boven de troosteloze uniformen. Bevroren stippen. Een anachronisme in het feestgeweld. 

Glen laat zich meeslepen en hangt lachend en zwaaiend uit het raampje. Hoe zou een mens ook ontsnappen aan die vreugde zonder weerga? Vanwaar dan mijn unheimlich gevoel? Ik zie hoe gezichten verstrakken. Hoe afwijzende vingers naar ons rood-witte kenteken prikken. Hoe een niet mis te begrijpen ‘neen’ uit schuddende hoofden spreekt. Ik zie het. Maar ik zeg niets.

In een grenzeloos Berlijn ben ik ontwaakt.